{"id":705,"date":"2011-07-14T17:59:25","date_gmt":"2011-07-14T17:59:25","guid":{"rendered":"http:\/\/carolinerijnbeek.wordpress.com\/?p=705"},"modified":"2011-07-14T17:59:25","modified_gmt":"2011-07-14T17:59:25","slug":"zien-en-gezien-worden","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/2011\/07\/14\/zien-en-gezien-worden\/","title":{"rendered":"Zien en gezien worden"},"content":{"rendered":"

Afgelopen week was weer een leerzaam weekje. Met name door twee extreme situaties: een presentatie over mijn rode draad in mijn leven op het Inspiratiepodium van Inspiratiehuis Arnhem<\/a> en mijn voortgangsgesprek met mijn leidinggevende.<\/p>\n

Ontdekkingsreiziger in een Nieuwe Tijd<\/h3>\n

Eerst maar de spannende, maar ook aangename situatie: mijn persoonlijke verhaal bij het Inspiratiepodium van Maria Mazarakis. Maria had mij gevraagd, samen met nog 4 sprekers, in een kwartier een beeld te schetsen van de rode draad in mijn leven tot nu toe. Ik moet toegeven dat ik het vooraf heel spannend vond om zo kwetsbaar een zo persoonlijk verhaal te vertellen. Mijn verhaal is maar een gewoon verhaal van iemand met mooie en minder mooie kanten, hoe kan dat nu inspireren? Echter toen ik daar eenmaal was, in de groep mensen die daar waren en de andere verhalen hoorde, was het ineens heel natuurlijk en vrij om ook mijn eigen verhaal<\/a> te vertellen over de Ontdekkingsreiziger in een Nieuwe Tijd. Aan het eind prachtig samengevat door Arco Kats<\/a> in een muzikaal gedicht. \"\"<\/a><\/p>\n

Het was mooi om te ervaren dat je kwetsbaar en echt mag zijn en je daarmee ook andere kunt inspireren om hetzelfde te doen. Ik heb daarna nog zoveel prachtige mensen gesproken met allemaal hun eigen, echte verhaal. Het voelde daar veilig en vertrouwd, ondanks dat ik de meeste mensen nog nooit eerder had ontmoet. Ik werd gezien voor wie ik was en zag de anderen voor wie zij waren: puur en eigen.<\/p>\n

Zien is geloven?<\/h3>\n

De volgende dag liep iets anders. Ik had voortgangsgesprek en kreeg de boodschap: \u2018je krijgt een 1 op resultaten en op gedrag, omdat ik geen resultaten en verbinding zie\u2019. Nog los van het feit of het terecht is of niet, was het effect bij mij een complete blokkade. Mijn eerste neiging was de boel de boel te laten en lekker naar huis gaan. Wat heb ik hier te zoeken.<\/p>\n

Nu, een paar dagen later, kan ik weer wat helderder denken en vraag ik mij nog steeds af wat hier is gebeurd. In mijn beleving spelen er twee zaken mee: zichtbaarheid en verwachtingen.<\/p>\n

Eerste maar mijn zichtbaarheid. Ik ben voor heel wat mensen goed zichtbaar, en ook mijn resultaten zijn op diverse manieren zichtbaar, binnen en buiten de organisatie. Vragen waar ik dan ook mee worstel zijn: Waarom heeft hij dat niet gezien? Heeft het te maken met kunnen zien of willen zien? Ligt de verantwoordelijkheid voor het zichtbaar worden van mijn resultaten volledig bij mij? Of mag ik ook iets van mijn leidinggevende daarin verwachten?<\/p>\n

En dan mijn verbindende gedrag. Ik ben afgelopen half jaar bezig geweest om op organisatieniveau weer verbinding te krijgen met collega\u2019s, onze leiding en het ministerie over het onderwerp Organisatie Innovatie. Een heel belangrijk onderwerp in mijn beleving, dat steeds verder in de verdrukking leek te komen. Daardoor heb ik misschien wel minder energie en tijd gestoken in de verbinding binnen ons eigen team, dan ik daarvoor deed. Terwijl mijn leidinggevende had verwacht dat ik mij daar hard voor zou maken. De vragen die ik hier houd zijn: Is de ene verbinding belangrijker dan de andere? En voor wie dan?<\/p>\n

Houdbaarheidsdatum verstreken?<\/h3>\n

Maar misschien is er wel iets heel anders aan de hand, iets wat ik te leren heb. In mijn blog over de Transformatie van Hi\u00ebrarchie heb ik al aangegeven dat ik geloof dat we behoefte hebben aan herijking van hi\u00ebrarchie. Ik ben niet tegen hi\u00ebrarchie, maar geloof niet meer in hi\u00ebrarchie zonder toegevoegde waarde. Een leidinggevende die een medewerker kan helpen vanuit zijn bredere visie en wijsheid om de juiste keuzes te maken, meer in zijn of haar kracht te zijn, te verbinden met anderen die hem of haar tot nog grotere hoogte te brengen en ondersteunt met persoonlijke groei. Daar geloof ik in. En ik zie en ken ook genoeg voorbeelden waarin dit zo nog steeds werkt. Maar niet in alle gevallen. En voor mij is de vraag: wie bepaald dan de toegevoegde waarde?<\/p>\n

Ik zit al zo lang in deze organisatie, dat ik geloof dat ik het bredere perspectief aardig kan overzien. Ik heb inmiddels, in mijn beleving, genoeg collega\u2019s en vrienden die mij van de benodigde feedback te voorzien om te kunnen groeien en mijn eigen lat ligt bijna altijd hoog (soms eerder te hoog).<\/p>\n

Ik ben klaar met het maken van resultatenlijstjes, het bedrijven van persoonlijke pr voor het systeem en het overleggen, als dat in mijn beleving geen toegevoegde waarde heeft (bijvoorbeeld omdat het allang in de systemen is terug te vinden). Ik wil graag de ruimte om in mijn kracht te staan en de Red Monkey te kunnen spelen (zie: Red Monkey Innovation Management<\/a> van Jeff Staes). Dan ben ik op mijn sterkst en heb ik de meeste toegevoegde waarde naar anderen. En soms vind ik het fijn om ook even een schouderklopje te krijgen<\/p>\n

En als ik geen toegevoegde waarde meer heb als Red Monkey, is het misschien tijd om op zoek te gaan naar een ander oerwoud.<\/p>\n

Maar misschien moet de Red Monkey gewoon even op vakantie!<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Afgelopen week was weer een leerzaam weekje. Met name door twee extreme situaties: een presentatie over mijn rode draad in mijn leven op het Inspiratiepodium van Inspiratiehuis Arnhem en mijn voortgangsgesprek met mijn leidinggevende. Ontdekkingsreiziger in een Nieuwe Tijd Eerst maar de spannende, maar ook aangename situatie: mijn persoonlijke verhaal bij het Inspiratiepodium van Maria […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"jetpack_publicize_message":"","jetpack_is_tweetstorm":false,"jetpack_publicize_feature_enabled":true},"categories":[3],"tags":[162,163,214,289,398,399],"jetpack_publicize_connections":[],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/p3pjBu-bn","jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/705"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=705"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/705\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=705"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=705"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.carolinerijnbeek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=705"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}